Maaltijd houden

12 juni 2017

Samen aan tafel eten. De meeste mensen zullen beamen dat dit een van de belangrijkste momenten van de dag is. Er is in heel wat boeken over geschreven, en je hoeft niet lang te zoeken naar een complex geheel van opvattingen, vraagstellingen en methodes.  Ook op tv is er genoeg te zien over hoe, met wie, wat, waar en wanneer je samen zou moeten eten. Dat er zoveel aandacht wordt besteed aan dit onderwerp, is niet zo vreemd. Zowel in kleine en grote gemeenschappen is samen eten dé manier om mensen bij elkaar te brengen en te houden. Samen eten is gezellig, zeker voor een gezin. 

Dus voegen wij ons een aantal keren per dag samen aan tafel. Eerst sta ik een uur (oke, een half uur) in de keuken om een maaltijd klaar te maken waarvan ik hoop dat iedereen er tenminste íets van eet. Abel en Jorik helpen regelmatig mee; met een lepel worden heel zorgvuldig de aardappels geschild en de bloemkool keurig gewassen met de afwaskwast. Dat alles onder het toeziend oog van onze 2 honden, die van de kinderen uitgebreid de theorie van het koken te verwerken krijgen. Met een vergiet of een pan op het hoofd wordt vervolgens de tafel gedekt. En appelmoes eet je natuurlijk het beste met een opscheplepel, dat past best. 

Na het applaus dat hier altijd volgt op het 'Here zegen dit eten amen' nog een paar keer terug naar de keuken lopen omdat de tafel maar half gedekt is, en dan kunnen we. Abel kiest heel zorgvuldig uit wat hij wel en vooral wat hij niet wil eten, terwijl Jorik van alles vooral heel veel wil. Als de borden half leeg zijn, dan kun je daar heel mooi mee wippen. En (nep) niezen met je mond vol eten is natuurlijk reuzegrappig. In onze eetkamer zitten echt heel bijzondere vlekken op de muren. Aangevuld met potloodstrepen en hier en daar wat vingerverf. Zodra de was is weg gewerkt zal ik daar eens wat aan doen. Dat staat op mijn lijstje. Regelmatig maak ik een lijstje van al het achterstallige werk in huis. Dat lees ik dan een paar keer door om het vervolgens een mooi plekje in de la te geven. Bovenaan dat lijstje staat steevast de was. De berg op zolder begint inmiddels pyreneese vormen aan te nemen. Soms denk ik dat hier stiekem meer mensen wonen dan alleen wij vijfen. En dan liggen er op iedere slaapkamer nog van die stapeltjes die te vies zijn voor in de kast, en te schoon voor de wasmand. Als ik de jongens 's avonds naar bed breng, spelen we soms een soort apenkooi. Het wordt elke avond makkelijker om de grond niet te raken. Morgen maar eens een ander spelletje doen. Samen de was opvouwen is vast net zo'n samenbindende factor.

Dit is een alinea. Klik hier om eigen tekst toe te voegen en te bewerken. Hier kun je jouw bezoekers je verhaal en bijzonderheden over jezelf vertellen.