Aapjes kijken

Het is voor ons vakantie, dus tijd om wat extra's te ondernemen. Een dagje uit met drie kleine kinderen vergt de nodige voorbereiding. Het begint al met op tijd opstaan; dat lukt hier vaak niet zo goed. We houden alle vijf van uitslapen, dus meestal heeft de wekker al een aantal keer zijn werk gedaan voordat we daadwerkelijk overeind komen. Vooral Abel heeft er moeite mee. Als hij eindelijk is aangekleed kruipt hij vaak gewoon weer terug in bed. Er hangt nu een scheepsbel op zijn kamer, daarmee krijgen we hem wat makkelijker wakker. Toch komen we meestal nog wel redelijk op tijd met een volgepropte luiertas de deur uit.

De apenheul is gelukkig niet zo ver rijden vanaf Zwolle. En we gaan extra snel, want bij ieder stoplicht roepen we heel hard 'groen!'. Dat werkt altijd. Bij aankomst op de parkeerplaats nog even de nodige instructies aan de jongens geven (bij papa en mama blijven, de aapjes niet aaien, bij papa en mama blijven, niet met stokken zwaaien of met zand gooien, bij papa en mama blijven). De jongens hebben bij dit soort uitjes een polsbandje met telefoonnummer om. Tot nu toe hebben we daar nog geen riempje aan vast gemaakt, maar die afweging wordt door ons wel regelmatig gemaakt. Vandaag ging het best goed. De instructies moesten met regelmaat worden herhaald, maar dat mag op zo'n dag. Voor ons is dat een teken dat de jongens het reuze naar hun zin hebben en alles tegelijk willen zien en uitproberen. Bij binnenkomst van het park wil Abel gelijk op zoek naar een gele glijbaan, want geel is zijn lievelingskleur. Het liefst zou hij met een pot gele verf de hele wereld willen opvrolijken. Tot nu toe hebben we dat nog redelijk tegen kunnen houden.

Via gevaarlijke rotsen en kolkende watermassas's waar de krokodillen op ons loeren (als je door wilt lopen moet je de spanning er in houden) toeven we zo van speeltuin naar speeltuin. Onderweg proberen we wat apen te bekijken. Vrijwel de hele dag hebben we ze goed in het oog kunnen houden. Tot ik iemand hoor roepen 'Er lopen twee kinderen bij die apen!'. Dat kunnen alleen maar die van ons zijn. Bovendien hebben we minstens drie seconden niet opgelet. En ja hoor, het pad was even niet avontuurlijk genoeg, dus Abel en Jorik zijn samen een apenverblijf in geklauterd. Henry er dapper achter aan (ik ben dan natuurlijk heel druk met Sanneke), en na een nieuwe herhaling van de instructies kunnen we verder op zoek naar die gele glijbaan.

Bij de gorilla's vraagt Abel het netjes: 'Mag ik ze even aaien?'. Met ons laatste avontuur nog fris in gedachten komt mijn 'nee' er misschien wat hard uit. Ik word in ieder geval met een bepaalde blik bekeken door een mevrouw iets verderop. Maar ik moet er toch niet aan denken om mijn kinderen met een gorilla te zien knuffelen. Ietwat teleurgesteld druipt hij af, maar niet voor lang, want de volgende speeltuin is in zicht. Het lastige van de apenheul is, dat alle speeltuintjes sterk lijken op de verblijven van de grotere apen. Dus elke keer blijf je bepaalde dingen uitleggen. De gele glijbaan hebben we niet gevonden, maar de draaimolen aan het einde van het park maakt dat meer dan goed. Voor Abel dan, Jorik snapt niet hoe we het in ons hoofd kunnen halen om hem op een grote ronddraaiende krokodil te zetten. 

Een ijsje helpt om de laatste paar honderd meter naar de parkeerplaats te volbrengen. Even lijkt er nog energie voor tien te zijn, maar in de auto wordt er dit keer geen 'groen' meer geroepen. Vanavond een verkorte versie apenkooi.