Het P-woord

Het is de fase van de p-woorden. Om de haverklap vliegen de woorden als poep, pies en scheeterd door de lucht. Vanmiddag op weg van school naar huis wordt er uit volle borst gezongen: 'piemel, piemel, poep, poep!'. Abel fietst voorop en Jorik danst er vrolijk achteraan. Af en toe moeten we even wachten, omdat Jorik letterlijk omrolt van het lachen. Als we dan weer verder kunnen wordt het liedje uitgebreid met het woordje 'poepesjees'. Als ik er wat van zeg gaat het volume alleen maar omhoog, dus doe ik of ik niets hoor en hou mijn gezicht in de plooi.

Kleine kinderen begrijpen heel goed dat vieze woorden grappig kunnen zijn. En al helemaal dat je er reacties mee uit kunt lokken! Het is een fantastische manier om aandacht te krijgen. Het hoort ook bij het verkennen van grenzen, en dat is weer goed voor de ontwikkeling. Dat houd ik mezelf dan ook regelmatig voor.

Nu wij weer twee kinderen in de luiers hebben, wordt het tijd om serieus werk te maken van Jorik zijn potjetraining. Vanmorgen heeft hij voor het eerst op het potje geplast. Met een onderbroek aan, maar het was op het potje! We hebben samen gejuicht en een dansje gedaan. Tja, waarom zou je datzelfde dan niet op straat doen?

Abel gaat al een tijdje zelfstandig naar de wc, dus daar hoeven we ons maar weinig meer mee te bemoeien. Behalve dan dat hij nu perse staand wil plassen, terwijl hij er eigenlijk nog niet goed bij kan. Heel lief maakt hij het dan zelf met de handdoek schoon. Ook zit hij soms uren op de wc liedjes te zingen en verhaaltjes te vertellen. En dat dan altijd als ik ook heel nodig moet. Als hij dan eindelijk klaar is en die paar druppels door de wc zijn gespoeld, blijft hij vervolgens nog even gezellig kletsen terwijl ik mijn behoefte doe. Dat gesprek gaat dan natuurlijk over poep. En plas. Over de vorm, dikte, kleur, geur, en het geluid dat het produceert wanneer het in de toiletpot valt. Wanneer we samen de honden uitlaten, wordt de drol van de ene hond heel vakkundig vergeleken met die van de andere. Daar moet je dan heel enthousiast aan mee doen, anders gaat het volume steeds verder omhoog en wordt iedere voorbijganger betrokken in het onderzoek.

Ach, laten we er maar van genieten zolang het woorden met een P zijn. Het  is één van de vele fantastische kinderfases. Als Abel ons heel trots zijn drol wil laten zien, dan gaan we gewoon enthousiast kijken. Want alle clichés zijn waar: kleine kinderen worden heel snel groot.